Grensconflict met Thailand (5)

De uit de hand gelopen grenskwestie tussen Cambodja en Thailand is nu voorwerp van overleg in de General Border Regulation Committee onder leiding van Maleisië, fungerend voorzitter van de associatie van Zuid-Aziatische landen (ASEAN). Daar worden het toezicht op- en de follow up van de overeengekomen wapenstilstand besproken.

Vanuit een militair gezichtspunt heeft ‘de kwestie’ betrekking op zes locaties met eeuwenoude tempels waarvan het bezit door beide landen wordt geclaimd. De grens tussen Cambodja en Thailand is ruim 800 kilometer lang, maar de lengte van het grensgebied waarbinnen de zes locaties zich bevinden is ongeveer 60 kilometer. Hoewel de battle ground zich dus uitstrekt over minder dan 10% van de totale grens, zijn wel alle zeventien officiële grensovergangen in principe gesloten. En op de dertig min of meer bekende sluiproutes is het notoir onveilig.

Er wordt in ruime kring gedacht dat Cambodja het meest te winnen zou hebben bij het conflict. Ook al zou onomstotelijk vastgesteld worden dat Thailand het eerste schot loste, want dat zou heel goed uitgelokt kunnen zijn. Feit is dat er al geruime tijd vóór het uitbreken van de vijandelijkheden sprake was troepenverplaatsingen en -versterkingen aan de Cambodjaanse kant van de grens. En dat toen de eerste schoten gewisseld waren Cambodja vrij snel een tiental Thaise posities heeft aangevallen. Het niet-alert zijn van de Thais vindt zijn verklaring vinden in de politieke chaos van het land en dan met name in de strijd tussen de heersende Shinawatra-dynastie en het leger. Het goed voorbereid zijn van de Cambodjanen stoelt op de behoefte om de aandacht af te leiden van de enorme toename van het aantal call centra voor cybercriminaliteit en om dit probleem in de schoenen van Thailand te schuiven. Toen Thailand iets vertraagd maar wel massief reageerde op de Cambodjaanse agressie wist het kleine, arme Cambodja onmiddellijk internationale fora als de VN-Veiligheidsraad en het Internationaal Gerechtshof te activeren tegen het grote, rijke buurland. Dit land erkent het Gerechtshof niet en verlaat zich dus op zijn eigen rechtssysteem.

Khmer Times meldde in dit verband: “De waarnemend premier van Thailand, Phumtham Wechayachai, maakte maandag bekend dat de Nationale Veiligheidsraad van Thailand heeft besloten om bij Thaise rechtbanken civiele en strafrechtelijke rechtszaken aan te spannen tegen Cambodjaanse leiders waaronder oud-premier Hun Sen en huidig premier Hun Manet. Volgens Thaise media zouden de leiders onmiddellijk worden gearresteerd als ze op Thais grondgebied worden aangetroffen.”

Dat kan volgende maand nog gezellig worden als waarschijnlijk alle leiders van de ASEAN-landen in Peking aanwezig zullen zijn bij de tweede Overwinningsparade van het Volksbevrijdingslegere ter herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog tachtig jaar geleden en dus ook van het einde van de Japanse bezetting. De eerste herdenkingsparade vond tien jaar geleden plaats en die werd bijgewoond door slechts enkele hoogwaardigheidsbekleders uit de Asean-landen. Dat is nu dus anders. De wandelgangen zullen royaal benut worden, al was het maar door Cambodja en Thailand, beide economisch sterk afhankelijk van gastheer China.