Tarieven

Morgen zou de president van de VS (DT) onthullen welke landen hij met welk percentage invoertarieven zou belasten. Dat lijkt nu uitgesteld te zijn tot 1 augustus. Dat geeft Cambodja nog enige tijd om zich schrap te zetten. Van alle 186 landen die op 2 april geconfronteerd werden met een verhoging van de invoertarieven was Cambodja het meest gedupeerd. Het percentage zou 49% worden. Tot nu toe is er op hoog niveau drie keer gesproken over een nieuw handelscontract en er zou sprake zijn van een raamovereenkomst die dan later gedetailleerd zou worden uitgewerkt.

Op dit moment is dus nog onbekend wat de uitkomst van de onderhandelingen zal zijn, maar Cambodja is er niet gerust op. Vorig jaar exporteerde het land voor ongeveer 10 miljard dollar naar de VS. Dat is ruim een derde van de totale export en goed voor een kwart van het BBP (Bruto Binnenlands Product). Anderzijds importeerde Cambodja voor circa 500 miljoen van de VS. Dit ‘handelstekort’ voor de VS is een pain in the ass van DT. Daar komt bij dat de VS beoogde heffingen niet alleen economisch motiveert, maar ook onverholen politiek. En dat is niet bepaald gunstig voor Cambodja als nauwe bondgenoot van China. Voor Vietnam ligt dat duidelijk anders. Dat land onderhoudt, juist vanwege spanningen met China, redelijke relaties met de VS. Het gesprek over invoerrechten met Vietnam zijn zelfs al afgerond: de VS betalen niets voor import in Vietnam en Vietnam betaalt 20% voor import in de VS – wat het land meent te kunnen accommoderen. Daarnaast betaalt Vietnam 40% voor producten die ze vanuit andere landen (lees: China) doorvoeren naar de VS. DT handelt liever met afzonderlijke landen dan met blokken. Reden waarom hij extra moeite heeft met de EU die namens alle 24 landen handelsakkoorden sluit. De ASEAN (Associatie van Zuidoost-Aziatische Naties) van elf landen is niet ontwikkeld genoeg om als een dergelijk economisch blok te kunnen functioneren. De meeste landen zijn niet blij met de Alleingang van Vietnam.

De VS hebben in feite drie grote issues met Cambodja in relatie tot de banden van dat land met China. In de eerste plaats, de ontwikkeling van een diepzeehaven in Sihanoukville. Daarbij is de beperkt Amerikaanse support beëindigd en vervangen door grootschalige Chinese ondersteuning. Vervolgens, de aanleg van een 180 km lang kanaal van de hoofdstad naar de zuidkust – met Chinese hulp en financiering. En tenslotte, de vanuit Cambodja grensoverschrijdende online oplichtingspraktijken van vooral Chinese criminele organisaties. De verhouding tussen Cambodja en de VS zijn al jaren ernstig verstoord en de vrees is dat dat zijn uitwerking op de handelsbetrekkingen niet zal missen.

Een week nadat DT zijn invoertarieven wereldkundig maakte, heeft hij de realisering ervan drie maanden opgeschort maar als voorschot alvast een vrijwel mondiale invoerbelasting van 10 procent afgekondigd. Hoewel er voor Cambodja een uitzondering is gemaakt voor strategische mineralen, farmaceutische producten, energie en sommige elektronica, geldt het dus wel voor de belangrijkste exportgoederen die tezamen de motor van de Cambodjaanse economie vormen: textiel, kleding, schoeisel en reisbenodigdheden. In deze sector zijn een miljoen mensen werkzaam onder wie veel vrouwen van het platte land. Als de definitieve tarieven hoog uitvallen, dan is dat niet minder dan een strop voor Cambodja en voor de Cambodjanen.

Zojuist is bekend geworden dat DT veertien landen een brief heeft gestuurd waarin hij eenzijdig nieuwe handelstarieven afkondigt. In de brief aan Cambodja staat een importtarief van 36%, net zoveel als in de brief aan Thailand. Dat is minder dan gevreesd en ook minder dan het percentage van 40% voor Laos en Myanmar. Maar het is een enorme dreun voor de Cambodjaanse economie. De vraag is of er tot 1 augustus toch nog onderhandelingsruimte is.